Her adım başında bir form, her köşe başında bir şifre talebi… Şimdilerde internete adım atmak bile sanki resmi bir devlet dairesinde evrak onaylatmaya benziyor doğrusu. Adını sorarlar ilkin, soyadını isterler, telefonuna onay kodu yollarlar peş peşe, yetmezmiş gibi en afili vesikalık fotoğrafını yüklemeni beklerler senden. İnsan yoruluyor artık bu bitmek bilmeyen dijital sicil kaydı çıkarma telaşından, kendini her an teşhir etme zorunluluğundan. Oysa bazen tek istediğin şey sadece iki çift laf etmektir; ne kim olduğunu ispatlamak ne de arkanda bir yığın kişisel veri izi bırakmak. Bir mahalle kahvehanesinin kapısını açıp içeri süzülürken kimse sana kimlik sormaz ya hani, işte sanal dünyada da o ferahlığı arıyor insan. www.askhikayesi.net sayfasına girip hiçbir bürokratik engele takılmadan sohbete başladığında tam olarak bu hafifliği tadıyorsun. Üyeliksiz sohbet, dijital dünyanın insana unutturduğu o hesapsız özgürlüğü geri veren en kestirme yoldur.
Klavye başına oturup aklına esen bir kelimeyi rumuz olarak yazarsın: Belki “MaviGece”, belki “YorgunYolcu”, belki de sadece çocukluğundan kalma unutulmuş bir lakap. Tek bir tıkla içeridesin işte. Ne e-posta kutuna düşen onay linkleri vardır peşinde koşan, ne de günlerce gelen gereksiz bülten mesajları. Kapı eşiğinde bekletilmeden içeri buyur edilmenin tadı bir başkadır daima.
Kayıtsız şartsız dahil olabilmek, insanın üzerindeki o görünmez toplumsal baskıyı bir anda silip atar. Kimse senin unvanınla, mesleğinle, cüzdanındaki parayla ya da banka hesabınla ilgilenmez buralarda. Sözün kadar varsındır yalnızca; kurduğun cümlenin edebi, nezaketi ve samimiyeti kadar yer tutarsın odada. Hiçbir yapay filtreye ihtiyaç duymadan insan kalabilmektir bu. Rahatça nefes alırsın, omuzlarındaki o koca yük kalkıverir.
Gerçek hayatta herkes bir rol oynar mecburen; iş yerinde ciddi bir çalışan, ailede sorumluluk sahibi bir fert, sokakta mesafeli ve soğuk bir yabancı. Oysa üyelik zahmetine girmeden açtığın o küçük sohbet penceresinde sadece kendinsindir. Canın sıkkınsa “Bugün içim fena halde kararıyor” diyebilirsin rahatça. Yanlış anlaşılma korkusu yoktur, geçmişin ya da geleceğin seni bağlamaz o an için. Bu anonimlik bir sorumsuzluk değil, tam aksine kalbin en gizli köşelerini özgürce havalandırma fırsatıdır.
Kimi zaman hiç tanımadığın birinin anlattığı dokunaklı bir ask hikayesi dokunur bam teline, kimi zaman da sen kendi yarım kalmışlığını dökersin satırlara. Biri seni dinler, anlar ve “Geçer be dostum, neler geçmedi ki bu hayatta” der. O kısacık teselli, dünyanın en pahalı terapilerinden bile daha iyi gelir yaralı bir gönle. İnsan insana şifa olur böylece.
İşin en güzel yanı da gitmek istediğinde arkanda hiçbir iz, hiçbir bağlayıcılık bırakmamandır. Tarayıcıyı kapatırsın ve biter; hesap silme butonları aramazsın delicesine, abonelik iptali için kırk dereden su getirmezsin. Ama o sohbetten aldığın lezzet, içinde bıraktığı tatlı ferahlık günlerce seninle kalır. Üyeliksiz sohbet imkanı, hızın ve basitliğin kıymetini bilenler için bir lüks değil, modern hayatın karmaşasında nefes aldırıcı bir vahadır adeta.
Formlarla, şifrelerle ve güvenlik sorularıyla boğuşmadan, doğrudan insana ve söze ulaşmak isteyen herkes için bu kapı daima aralıktır. Samimi bir selam her kapıyı açar derler ya, tam da öyledir. İki çift tatlı sözün peşine düşmek, bazen insanın kendine verebileceği en güzel hediyedir. Gönlünce yazmak, beklentisizce dertleşmek gibisi yoktur bu fani hayatta.
Bu gönderi için yorumlar kapalı.